Przysadka steruje pracą wielu gruczołów i wpływa między innymi na wzrost, płodność, metabolizm oraz reakcję organizmu na stres. Gdy wyniki hormonów lub objawy wskazują na zaburzenie jej funkcji, rezonans magnetyczny pozwala dokładnie ocenić sam gruczoł i jego najbliższe otoczenie. Badanie wykorzystuje specjalny protokół skupiony na niewielkiej okolicy siodła tureckiego i nie wiąże się z promieniowaniem jonizującym.
Co ocenia rezonans magnetyczny przysadki?
Badanie przedstawia przedni i tylny płat przysadki, lejek, siodło tureckie, zatokę jamistą, skrzyżowanie nerwów wzrokowych i inne struktury położone w sąsiedztwie. Cienkie warstwy obrazu pozwalają wykrywać także niewielkie zmiany, które mogą być niewidoczne w standardowym badaniu głowy.
Radiolog ocenia wielkość i kształt gruczołu oraz jego relację do dróg wzrokowych i naczyń. Obraz może wskazywać między innymi na mikrogruczolaka, większy gruczolak, torbiel, zmianę zapalną albo nieprawidłowość rozwojową.
Kiedy wykonuje się badanie przysadki?
Wskazaniem mogą być nieprawidłowe wyniki badań hormonalnych, nadmierne wydzielanie prolaktyny, zaburzenia miesiączkowania lub płodności, nieprawidłowy wzrost, objawy nadmiaru albo niedoboru hormonów oraz podejrzenie niedoczynności przysadki. Badanie zleca się również przy zaburzeniach pola widzenia, gdy istnieje podejrzenie ucisku na skrzyżowanie nerwów wzrokowych, a także do kontroli rozpoznanej zmiany i po leczeniu.
Dlaczego często potrzebny jest kontrast?
Niewielkie zmiany przysadki mogą wzmacniać się inaczej niż zdrowa tkanka. Podanie gadolinu i wykonanie szybkich sekwencji w kolejnych fazach pomaga je uwidocznić oraz ocenić ich granice. Kontrast nie jest stosowany automatycznie u każdego pacjenta. O potrzebie jego podania decyduje lekarz radiolog na podstawie wskazania, stanu zdrowia i dostępnej dokumentacji.
