Rezonans magnetyczny tarczycy uzupełnia diagnostykę w sytuacjach, gdy potrzebna jest ocena wykraczająca poza możliwości USG. Dostarcza informacji pomocnych w planowaniu leczenia, szczególnie przy rozległych zmianach lub nietypowym położeniu powiększonego gruczołu.
Na czym polega rezonans magnetyczny tarczycy?
MR tarczycy wykorzystuje pole magnetyczne i fale radiowe do obrazowania gruczołu oraz tkanek miękkich szyi, bez użycia promieniowania jonizującego. Zakres badania dobiera się do wskazania i może obejmować również górną część śródpiersia oraz regionalne węzły chłonne. Zależnie od celu badania i stanu zdrowia pacjenta podaje się dożylnie środek kontrastowy zawierający gadolin.
Co pokazuje rezonans magnetyczny tarczycy?
Rezonans pozwala ocenić wielkość i położenie tarczycy, rozległość zmian oraz ich związek z tchawicą, przełykiem i naczyniami. Przy wolu zamostkowym pomaga określić, jak daleko powiększony gruczoł sięga do klatki piersiowej i czy uciska sąsiednie struktury. W diagnostyce onkologicznej może służyć ocenie naciekania otaczających tkanek oraz zmian w węzłach chłonnych.
Sam obraz MR nie pozwala jednoznacznie rozstrzygnąć, czy guzek tarczycy jest łagodny, czy złośliwy. Podstawowym badaniem obrazowym guzków pozostaje USG, a wskazania do biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej ustala się na podstawie obrazu ultrasonograficznego i oceny klinicznej.
Kiedy wykonuje się rezonans magnetyczny tarczycy?
Lekarz może zalecić badanie przy dużym wolu, szczególnie schodzącym za mostek, lub podejrzeniu szerzenia się zmiany nowotworowej poza tarczycę. Rezonans bywa również pomocny w diagnostyce podejrzenia wznowy i planowaniu kolejnego leczenia operacyjnego.
Choroba Gravesa-Basedowa, niedoczynność i większość zapaleń tarczycy nie stanowią same w sobie rutynowych wskazań do MR. Ich diagnostyka opiera się przede wszystkim na ocenie lekarskiej, badaniach laboratoryjnych oraz odpowiednio dobranych badaniach obrazowych. Rezonans nie ocenia czynności hormonalnej gruczołu.
W wybranych przypadkach MR szyi może także pomóc zlokalizować zmianę przytarczyc, zwłaszcza gdy wcześniejsze badania są niejednoznaczne lub pacjent przebył operację. Przytarczyce są odrębnymi gruczołami, dlatego taka diagnostyka wymaga osobnego wskazania i odpowiednio dobranego protokołu badania.
